Η 21η Μαρτίου, η πρώτη μέρα της Άνοιξης, της εποχής του φωτός και της αισιοδοξίας, ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης από την Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών το 1999.
Η αρχική έμπνευση για την Ημέρα Ποίησης ανήκει στον ποιητή, πεζογράφο και εικαστικό Μιχαήλ Μήτρα, που πρότεινε τον εορτασμό της στην Εταιρεία Συγγραφέων το φθινόπωρο του 1997. Καθοριστικό ρόλο για τη καθιέρωσή της σε παγκόσμια κλίμακα, την 21 Μαρτίου κάθε έτους, διαδραμάτισε ο Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην Unesco τότε, που έκανε τη σχετική πρόταση στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού.
Στο πλαίσιο των δράσεων που διοργανώνει το σχολείο μας για την πρόληψη και καταπολέμηση του σχολικού εκφοβισμού (συμμετοχή στο Μαθητικό Συνέδριο «Είμαι γιατί είμαστε. Συζητάμε δράσεις και πρακτικές για την ομαλή ένταξη και την ειρηνική συμβίωση στο σχολείο» με συντονίστριες τις εκπαιδευτικούς κ. Ελένη Πολύζου και κ. Σοφία Ζερβού) και την εμπέδωση κουλτούρας συνεργασίας, οι μαθητές/τριες μας δίνουν και φέτος το ποιητικό τους παρόν, εξωτερικεύοντας τις σκέψεις, τα συναισθήματά τους, τους φόβους τους αλλά και τις ελπίδες τους, την απαίτησή τους για έναν κόσμο που θα τους χωράει όλους, χωρίς εξαιρέσεις και αποκλεισμούς, με μία σειρά ποιημάτων που έγραψαν για το θέμα του σχολικού εκφοβισμού… Ένα θέμα που δυστυχώς εξακολουθεί να απασχολεί την ελληνική και όχι μόνο κοινωνία αλλά και ένα θέμα που πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα, ώστε σύντομα να αποτελεί μια μακρινή και δυσάρεστη ανάμνηση.
Δώσε αγάπη
Μην πληγώνεις με κακία,
δώσε αγάπη, όχι βία.
Καν’ τους όλους μια αγκαλιά,
για να ανθίσει κι η δική μας η γενιά.
Ξέρεις ποιο είναι το σωστό.
Καν’ το για όλων το καλό.
Και άμα δεις ποτέ σου βία,
σου ‘χει δοθεί μια ευκαιρία
Βοήθα εκείνο το παιδί,
σώσε την πληγωμένη του ψυχή
Και να δεις που κάποια μέρα
κάποια μάνα θα σε ευχαριστεί,
γιατί το ίδιο θα θελες και συ,
να έχει κάνει το δικό σου το παιδί.
Α.Τ.
Ας γίνουμε φωνές
Στη γωνιά του σχολείου περνά μια φωνή,
σιγανή και πληγωμένη δίχως καμιά κραυγή,
μοναχά κάτι λέξεις που πληγώνουν βαθιά
και στο μυαλό γυρνάνε όλη μέρα πια.
Ας γίνουμε φωνές για όσους δε μιλούν,
να σπάσουμε τη σιωπή,
να τους δώσουμε φτερά να βρουν,
να βάλουμε ένα τέλος
σε όλα αυτά που μας στερούν,
αυτά που μας στοιχίζουν τη ζωή,
το δρόμο να ανοίξει η ελπίδα
για μια νέα αρχή.
Γαϊτανίδου Ειρήνη
Μπούλιγκ
Από τα χέρια του τον έπιαναν και συνέχεια τον χτυπούσαν
μα όταν τους έβλεπε μακριά του περπατούσαν.
Καθώς τους έβλεπε, άλλαζε δρόμο
έχοντας καθημερινά τον ίδιο φόβο.
Στο σχολείο δεν ήθελε να πάει
γιατί φοβόταν μη και τις φάει.
Κάθε μέρα έκλαιγε
μα στους γονείς του δεν το έλεγε.
Γι’ αυτό η σιωπή πρέπει να σπάσει
και άλλους ανθρώπους μη διχάσει.
Ιτούδης Βαγγέλης
Γίνε η φωνή
Όμως η σιωπή δεν είναι η λύση,
μην αφήνεις το σκοτάδι να σε κλείσει.
Μίλα, φώναξε, μη φοβηθείς,
η δύναμή σου είναι να αντισταθείς
Κι εσύ που βλέπεις, μην μένεις μακριά,
μια λέξη σου μόνο μπορεί ν’ αλλάξει αυτά.
Το bullying σκοτώνει, μην το αγνοείς,
γίνε η φωνή, μη φοβηθείς
Κουμαρά Βάσια
Μια λέξη, μια κίνηση είναι μόνο!
Οι άλλοι γελούν
αλλά δεν καταλαβαίνουν,
μόνο βλέπουν, δεν κατανοούν.
Εσύ νιώθεις δυστυχία,
αν όμως δε μιλήσεις,
για τους άλλους είναι
επιτυχία.
Μπορείς να βρεις τη δύναμη,
να μιλήσεις,
όσα έχεις περάσει,
να τα δείξεις.
Μην το σκέφτεσαι.
Όλοι θα ‘μαστε δίπλα σου,
εγώ, αυτός, αυτοί,
σύμμαχοί σου παντοτινοί.
Μια λέξη, μια κίνηση είναι μόνο.
Στο τέλος εσύ θα πάρεις το θρόνο!
Ντανιέλα Κελέσι.
Δεν είσαι μόνος
Μην σκύβεις το κεφάλι, άκου,
η φωνή σου έχει αξία.
Κανείς δεν πρέπει να φοβάται,
κανείς να ζει με την αγωνία.
Τα λόγια που σε πληγώνουν,
μην τ’ αφήσεις να σε σβήσουν.
Σαν κύμα ύψωσε τη δύναμη,
μην τους αφήσεις να σε λυγίσουν.
Δεν είσαι μόνος, κοίτα γύρω,
υπάρχουν χέρια να σε κρατήσουν.
Κι όταν το φως ξανά χαράξει,
ό,τι σε τρόμαζε θα σβήσει.
Κισσερούδης Παναγιώτης
Μαζί μπορούμε!
Σαν μαύρη σκιά, φόβος και ντροπή,
στο διάδρομο κρυφά, σιωπηρή πληγή.
Λόγια σαν βέλη, πονάνε βαθιά,
στην ψυχή χαράζουν μια πληγή σκληρά.
Μάτια γεμάτα δάκρυα, κρυμμένα απ’ όλους,
φωνή που σβήνει ανάμεσα στους φόβους.
Μια μοναξιά που σβήνει κάθε ελπίδα,
Ένα παιδί που σιωπά χωρίς καμιά ασπίδα.
Μα η σιωπή δε λύνει το πρόβλημα αυτό,
η φωνή σου ας ακουστεί δυνατά παντού.
Μίλα, φώναξε, μη φοβηθείς,
γιατί μαζί μπορούμε, θα βγεις νικητής.
Μπλούκου Σοφία
Σπάσε την αλυσίδα!
Σκιές στο διάδρομο, ψίθυροι κρυφοί.
Μια καρδιά που πονά, δάκρυα σιωπηλά.
Λόγια σα μαχαίρια την ψυχή χτυπούν.
Φόβος, μεγάλος και ανείπωτος.
Μην κλείνεις τα μάτια, μη μένεις σιωπηλός.
Έχεις τη δύναμη μέσα σου, είσαι γεμάτος φως.
Μίλα, φώναξε δυνατά.
Μην κρατάς μυστικά.
Δεν είσαι μόνος, υπάρχουν φίλοι πιστοί
που θα σε στηρίξουν κάθε στιγμή.
Σπάσε την αλυσίδα, βρες το θάρρος να μιλήσεις,
ο εκφοβισμός δεν έχει θέση στην ψυχή μας.
Αγάπη και σεβασμός χρειάζεται μόνο
Και θα κτίσουμε έναν κόσμο
που θα χωράμε όλοι!
Άννα Σαλίου-Σκαφιδά Αθανασία
Το Λουζεράκι
Στην τάξη μια σκιά μικρή,
μια λέξη κάνει την πληγή.
Μα πίσω από το βλέμμα αυτό,
κρύβεται φως κι ουρανός ανοιχτός.
Φόβοι, ψίθυροι, σιωπή,
μια μάχη κάθε πρωί.
Όμως μια σπίθα, μια φωνή,
δίνει δύναμη να βγει.
Γιατί όποιος μόνος προχωρά,
κάποτε φτερά θα βγάλει,
και το Λουζεράκι τελικά,
θα γίνει φως που δεν σβήνει πάλι.
Γαβριέλα Τούσια
Το κρυφό μου μυστικό
Νιώθω σαν να μην έχω φωνή,
μα μέσα μου υπάρχει κάτι που λέει ότι μπορώ να γίνω δυνατή.
Η καθημερινότητα μου πλέον είναι σιωπηλή,
ελπίζω πως κάποια μέρα λύση θα δοθεί.
Το βλέμμα των συμμαθητών μου τρομαχτικό,
καθώς με βλέπουν κοντά τους να περπατώ.
Το κουδούνι χτυπά δυνατά
και η καρδιά μου ραγίζει σε λίγα λεπτά.
Όμως η ώρα περνάει αργά
και οι σκέψεις βαραίνουν βασανιστικά.
Τσακίρη Ουρανία
Bulling
Στην αυλή που γελάει το φως,
γεννιέται η σκιά του φόβου,
ένα παιδί κρύβει τον πόνο του
στο βλέμμα του το θολό.
Μα τα λόγια σαν πέτρες βαραίνουν,
και τα χέρια που χτυπούν, πληγώνουν,
τα όνειρα γίνονται καπνός,
κι η καρδιά ραγίζει, σωπαίνει.
Μα δεν είναι αόρατο το φως,
υπάρχουν χέρια που απλώνονται,
κι η αγάπη είναι πιο δυνατή
από κάθε λόγο που πληγώνει.
Ας σπάσουμε τις αλυσίδες της σιωπής,
να μιλήσουμε για ό,τι πονά,γιατί η δύναμη είναι στην ψυχή,
και η καρδιά δεν είναι μόνη της πια.
Μάρκου Χρυσάνθη-Μηνασίδης Νίκος
Μια καρδιά πονά
Το παιδάκι το καλό
πηγαίνει στο σχολειό
με έναν προβληματισμό .
Κρυφοκοιτά τ’ άλλα παιδιά
που στο προαύλιο παίζουν φωναχτά
και αυτό ούτε που το κοιτάν.
Φοβάται μην το δει
η δασκάλα στην αυλή
να στεναχωρεί την ψυχούλα του την καλή.
Κλαίει στην γωνιά
και τον χτυπάν όλα τα παιδιά κρυφά.
Και διστάζει να το πει
και απ’ τους γονείς του θα κρυφτεί.
Μισκάκη Αντωνία – Κολοζώφ Χρυσή
